Eller, Armin Bahrami påstår dei var klar over det. Resten av redaksjonen er ikkje like samstemte. Men uansett – det artige her er at mr. Fiskeslo har blitt opphavsmann til organisasjonen White Wesir, som jo er et klingande navn, med ei litt punkete sjakkbrikke som logo.

Det moynar kokte sammen var hårreisande. Alle med gjennomført 2FY ville sjå sprikande hull i det som sto der, og det var også intensjonen antar eg. Men Nyhetsspeilet har åpenbart ikkje folk med grunnleggande kunnskap om naturvitenskap – eller så er dei redde for å bruke kunnskapen.

Ikkje når folk påpeikte feila i materialet, eller når spøken vart avslørt, slutta Armin Bahrami å tru på materialet. Han hevder fortsatt rapporten frå White Wesir er ekte – til tross for at den faller på elementær fysikk.

Og no er altså Armin Bahrami på ferie. Kanskje greit å få litt fred fra dei som påpeiker så drøye hull i våset ditt at en uten problem kan fly en 747 gjennom dei hulla? Eller kanskje du skulle prøve å gjere det du oppfordrer andre til – studere bevisa, skaffe deg fagkunnskap og vurdere kva som heng på greip og ikkje? For å flytte vatn med greip er ikkje lett, Armin.

Gi folk valgmuligheter! En kan bytte ut SMS-appen med to trykk – via Android Market. En kan bytte ut input-metode, og kort sagt: du kan bytte ut dei fleste komponenter uten å måtte gjere ting manuelt. Det er berre å finne den nye komponenten i market, og installere den.

Det er til gjengjeld veldig gjennomført. For å velge ringetone fritt må du finne en app som kan la deg sette t.d. ein MP3 som ringetone – det ser ikkje ut som android kan gjere dette utan tillegg.

Det er vel omtrent stikk motsatt av det Apple har lagt seg på med iphone, og android følger jo på mange måter opp UNIX-filosofien: gjer en ting, og gjer den bra. Masse apps som har ett formål, og som funker bra til det formålet. Til gjengjeld har systemet minimalt med funksjoner i utgangspunktet.

I like it.

- Han er 20 år, og er i en livsfase der han gjerne drikker alkohol hver helg. De gangene han har vært i kontakt med politiet, er det episoder som må karakteriseres som vanlig helgefyll blant ungdom.

Angiveleg er det forsvararen til ein som har mista sertifikatet som kjem med denne påstanden. I artikkelen kjem det fram at vedkommande har fått forelegg for ordensforstyrrelse (som han godtok), fått inndratt stereoanlegget, og fått fleire advarslar frå politiet om bråk.

Eg veit ikkje kva erfaringer nemde advokat har med helgefyll, men eg trur ikkje det er veldig stor del av Noreg si befolking som har den erfaringa der… Det verkar heilt ærleg ein anelse komisk i mine auge å hevde at det der er vanlig helgefyll…

Nå er kull tilbake i skjønnhetsbildet, mest på grunn av den store etterspørselen etter naturlige ingredienser i produkter. [...]
Også for sensitive hudtyper er trekull godt egnet, siden det er et rent naturprodukt.

Eit fantastisk utsagn frå minmote.no.

Hestemøkk er eit naturprodukt. Eg veit ikkje om eg vil anbefale nærkontakt av den grunn.

Asbest er eit naturprodukt, og særs helseskadelig.

Spesialbåten for oljeoppsamling er ein FPSO, altså eit skip for prossesering av olje, m.a. oljeutskilling frå vatn. Det er ikkje eit oppsamlingsfartøy, slik VG ser ut til å tru.

Så kva i helvete kan den båten bidra med no? Ingen verdens ting som ikkje en haug tomme oljefat kan gjere akkurat like godt i dagens situasjon. Det den båten kan er å behandle det som blir tatt opp og skilje ut vatn frå oljen. Eller omvendt om du vil.

Er kopiering tjuveri?

I debatten om fildeling vert begrep som fildeling, stjeling, tjuveri o.l. slengt rundt rimeleg ofte. Men er fildeling ulovleg? Er det stjeling eller tjuveri?

Nei. Fildeling er fullstendig lovleg. Sender du CVen din til ein potensiell arbeidsgiver som PDF, så er dette fildeling. Laster du ned demoen til eit spel er dette fildeling. Fullstendig lovleg, og eit fundament for Internett på mange måtar. Også Peer 2 Peer, eller P2P som det ofte er forkorta, er fullstendig lovleg. Mange komersielle aktørar nyttar P2P-teknologi for å få ned bandbreiddekostnaden. Døme på fullstendig legitim fildeling og P2P er mange:

• NRK Beta tilbyr nedlasting via BitTorrent.
• Blizzard bruker det til å distribuere oppdateringer til World of Warcraft.
• UROspredere bruker det til å spre filmen.
• Så godt som samtlige Linux-distribusjoner bruker det til å spre CD-bilder.

Så fildeling, og P2P, er både ønskjeleg og svært nyttig teknologi. Sett på spissen er P2P med på å styrke mogelegheitene til å nå ut til eit stort publikum med t.d. lyd eller video, trass i avgrensa ressurser, både økonomisk og teknisk. Det gjer at alle som har en PC med internett-tilkopling kan publisere det materialet dei ønsker på ein heilt anna måte enn for berre ti år sidan.

Så la oss ha det klart for oss: det platebransjen, og andre opphavsrettsorganisasjonar protesterer mot er ulovleg fildeling, det vil sei deling av innhald som ein ikkje har tillatelse frå opphavsmannen til å spre.

Imidlertid er ikkje all kopiering av ting ein ikkje har tillatelse frå opphavsmannen til å kopiere ulovleg. Du kan fullt ut lovleg brenne ein kopi av ein CD du har til ein venn – det er ein rett som er nedfelt i åndsverkslova. Like eins kan du lage ein kopi av CDen til å ha i bilen, eller kopiere den inn på PCen din.

Men er det å laste ned noko frå til dømes The Pirate Bay å stjele?

Om eg stjel ein CD i platebutikken så har platebutikken tapt eit fysisk objekt, med ein produksjonskostnad. Dei kan ikkje selje den CDen eg stel frå dei. Kostnaden med å kopiere musikken på CDen blir dekka av platebutikken, og det er pengar som er tapt for dei.

Om eg lastar ned det samme albumet frå The Pirate Bay, så kan fortsatt platebutikken selje CDen. Eg har ikkje tatt eit fysisk produkt frå nokon, og kopieringskostnaden er delt mellom dei som lastar opp og dei som lastar ned. Platebransjen har altså ikkje brukt ei krone på kopiering av materialet eg laster ned! Dei har heller ikkje mista noko – dei har fortsatt dei fysiske CDane dei ikkje har solgt.

Så det å laste ned er ikkje å stjele. Du kopierer informasjonen, men opphavsmannen er fortsatt i besittelse av informasjonen. Ikkje belaster du opphavsmannen med kopieringskostnader heller: dei dekker du sjølv.

Difor er det feil å samanlikne tjuveri av fysiske objekt med kopiering av informasjon. Fysiske objekt er ein økonomisk avgrensa ressurs, og tar eg eit fysisk objekt frå deg, kan ikkje du nytte deg av det lenger. Stjel eg bilen din kan ikkje du lenger nytte den bilen.

Med kopiering er det stikk motsett: ingen vil hevde at du ikkje lenger kan spele CDen din fordi eg kopierte den. Den er akkurat som før, med akkurat samme innhaldet, og du har den fortsatt etter at eg har kopiert den. I tillegg har eg ein eksakt kopi av den, men det forringer ikkje verdien av din CD på nokon måte.

Difor er det viktig å unngå begrepsforvirring. Ulovleg kopiering er ulovleg kopiering – ikkje tjuveri.

Det opphavsrettshavarar hevdar å ha tapt er ei mogelegheit til å selje eit produkt. Men det er ein annan del av debatten.

Det handlar om å vere attraktiv. Ingen har lyst til å bu i nærleiken av ei kraftlinje, seier ordførar Håkon Myrvang.

Er det så mange som har lyst til å bu i nærleiken av eit gigantisk knuseverk då? Eg aner ein viss ironi i denne saka, der ein kommune som ikkje har motforestillinger mot irreversible naturinngrep av svære dimensjonar, brått har store motforestillinger mot eit relativt lite, reversibelt inngrep.

Kanskje passar det amerikanske uttrykket NIMBY – Not In My Back Yard?

Dessutan er bestillingsprosessen for tungvindt. Det er fire steg, og eg må legge igjen eit mobilnummer. Kvifor? Burde ikkje det vere frivillig?

Formen for å taste inn mobilnummer er kronglete lagt opp, og har du ikkje auga med deg i det du skal taste inn verifiseringskoden ender du opp med å måtte motta endå ein SMS med den koden i… Kronglete og tungvindt. Streamline it!

Og om eg vil ha ei låt, eller eit album, kjapt, så burde det vel halde å be om kredittkortnummeret mitt, og ingenting anna? Iallefall ikkje mobilnummer vel?

Metadata på låta var heilt grei, men sjangerfeltet var tomt (bandet var The Corrs), og kommentarfeltet var sett til 267526. Etter litt kiking på lenkjer kom eg fram til at det nok var produktnummeret internt i Platekompaniet, men kvifor må det stå i kommentarfeltet på det eg laster ned?

Det tok meg fem minutt frå eg fann låta eg ville ha til eg hadde den. På den tida kunne eg gått til ein privat tracker, funne samme låta i FLAC, OGG, AAC, MP3 i fire-fem forskjellige bitrates, OGG i fire-fem forskjellige bitrates, og mogelegeins eit par format til. Og hastigheita eg hadde fått ned hadde i begge tilfelle vore rimeleg lik. Så om ein ser vekk fra prisen så har fortsatt Platekompaniet eit DÅRLEGARE tilbod enn torrentsider. Og då ser eg vekk frå at Platekompaniet ikkje har ting som The Beatles.

Piratane tilbyr eit betre produkt! Uavhengig av pris. Kanskje Platekompaniet burde lese seg opp på NRKBeta-doktrinen?

If you want control of your content you need to lock it down in a vault and never show it to anyone. We gave up control of our content the day we started broadcasting. For years our most popular content have been available on BitTorrent and on sites like YouTube anyway. DRM doesn’t work. The only way to control your content is to be the best provider of it. If people want it on YouTube then you should publish it on YouTube or in a system that give the same experience. If people want it on BitTorrent then you should provide that. If you do it right people will come to your official publish point and you’ll end up with more control.

Eg vil gjerne betale, men ikkje for det produktet de har å tilby. Eg betaler derimot 25$ i månaden til Magnatune for å få laste ned den musikken eg vil derifrå, og det er i snitt 2-3 album i månaden. Men der får eg til gjengjeld FLAC, MP3, OGG, WAV(!), og dei lossy formata sågar i 3-4 forskjellige bitrates. Kvifor kan ikkje de tilby det samme? Det er ikkje veldig teknisk vanskeleg…

Forøvrig kan ein jo undre seg over det stadige fokuset på lyd til film (640kbps AC-3 er vanleg på HD-filmar vistnok), og biletkvalitet med 1080i, 1080p og gudane vite kva. Men musikk? Der er tydlegvis ikkje kvalitet eit selling point. But I digress…

Dette er ein så god idè at den bør bringast viare til andre medium. Den er for god til å vere kun på nett! Her er eit forslag om å utvide denne praksisen til prenta media – altså ord på papirark!

Mitt forslag er enkelheita sjølv. Staten set opp eit register med dei som bryt opphavsrettslovgjevinga slik den er i dag. Alle som har opphavsrett, det vil sei dei fleste av oss, kan sende ei klage, og komme med påstanden om at ein person bryt opphavsretten i det trykte mediumet. Om staten får tre klager om ein person, vert den personen forbydd å nytte skrivekunsten i eitt år.
Som med nettbruk må dette gjelde både for lesing og skriving – kort sagt all bruk av det trykte ord, inkludert ting som bøker og aviser. Kort sagt – totalforbud mot å lese og skrive i eit år.

Enkelte pessimistar vil kanskje hevde at eit slikt forbod kan vere vanskeleg å handheve til tide,r og at det å forby kommunikasjon slik kanskje kan vere smått problematisk med tanke på ytringsfridom og rettssikkerheit. Men desse problema ser jo ikkje ut til å bry oss nemneferdig på nettet, så kvifor skal vi bry oss om dei når det gjeld det skrivne ordet?

Ja, det er slik at det å verte bannlyst frå å nytte skrivekunstane kan vanskeleggjere studier for ein del studentar, og sjølv ein del vaksne kan oppleve mindre vanskar i kvardagen sin. Vi får vone dei vil tenkje seg betre om neste gong, slik at dei ikkje vert skulda for brot på opphavsretten igjen.

Kort fortalt er dette minst like nyttig for det skrivne ordet som for Internett. Kva land vil vere først til å innføre det?

Når vi har fått det for det skrivne ord må vi arbeide for å få innført samme beskyttelsen av lydbølgjer og lysbølgjer. Ingen medium kan etterlatast ubeskytta mot brot på opphavsretten.

Denne teksten er ei oversett utgåve av A Modest Proposal: Three-Strikes for Print
frå Freedom to Tinker, og dekt av Creative Commons-lisensen Byline-Noncommercial.

(Henta frå Urospredere, under CreativeCommons Byline, Noncommercial, ShareAlike.)

Ok. Vis meg dei tilboda. Eg vil ha CD-kvalitet, og ikkje MP3. Eg vil kunne betale kjapt og enkelt, eg vil ikkje ha DRM, og eg vil ikkje ha beskjed om at den musikken desverre kun er tilgjengelig i USA. Ei enkel nettside, av samme type som Magnatune held i lange baner. Eg vil ikkje ha programvare som er avhengig av windows eller MacOS X. Eg vil kunne laste ned kjapt og enkelt og med eit godt utval. Finst det?